แฟชั่นโชว์ครั้งนี้ อนาคตของสไตล์ไทยได้ขึ้นเวทีแล้ว

ชาร์จด้วยการมองเห็น

ในช่วงบ่ายที่ร้อนอบอ้าวของกรุงเทพฯ ซึ่งความร้อนเคลื่อนตัวไปมาเหมือนลมหายใจระหว่างอาคารและการจราจรที่พลุกพล่านอย่างช้าๆ มีบางอย่างที่ทำให้เกิดไฟฟ้าขึ้นภายใน อาคาร SWU House ไม่ใช่เสียงดังหรือระเบิด แต่เป็นไฟที่ลุกไหม้ช้าๆ ทีละภาพ 135 ภาพปรากฏขึ้นจากด้านหลังม่าน เป็นสัญญาณไฟที่สโลว์โมชั่น นี่คือสิ่งที่อนาคตของแฟชั่นไทยอาจมีลักษณะ และมันเริ่มต้นที่นี่

งานแสดงผลงานประจำปีของบัณฑิตวิทยาลัยอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) ถือเป็นเสมือนแท่นบูชาแห่งความทะเยอทะยาน งานฝีมืออันประณีต และความเจ็บปวดและความสุขในการสร้างสรรค์ โดยงานแสดงนี้ประกอบด้วยผลงาน 27 คอลเลกชั่นที่พัฒนาขึ้นจากการค้นคว้า ทดลองผิดลองถูก และทำซ้ำอย่างไม่สิ้นสุดตลอด 11 เดือน

นักศึกษาทำงานภายใต้แนวคิดที่ยืดหยุ่นแต่อุดมสมบูรณ์ของเศรษฐกิจชีวภาพ-หมุนเวียน-สีเขียวและภูมิปัญญาไทย ซึ่งเป็นแนวคิดที่กระตุ้นให้พวกเขาสำรวจเป้าหมายทางนิเวศวิทยาของประเทศไทย ตลอดจนเอกสารสำคัญเกี่ยวกับงานฝีมือและเทคนิคในท้องถิ่น แต่ไม่มีอะไรในการแสดงที่ให้ความรู้สึกสั่งสอนหรือยับยั้งชั่งใจ โครงร่างเป็นแบบทดลองแต่สามารถสวมใส่ได้ บางครั้งก็เป็นแบบดิบๆ บางครั้งก็เป็นแบบสง่างาม

คอลเลกชั่นนี้สำรวจขอบนอกของรูปแบบและฟังก์ชัน โดยเล่นกับรูปทรงทางสถาปัตยกรรม พื้นผิวสังเคราะห์ และสัดส่วนที่แปลกใหม่ เพื่อสร้างเสื้อผ้าที่ให้ความรู้สึกทั้งแปลกใหม่และยังสามารถสวมใส่ได้ เป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูปที่สร้างสรรค์ แต่ยังเป็นการออกแบบเชิงคาดเดาที่พับเข้าด้วยกันเป็นรูปร่างของเสื้อผ้า

การแสดงออกที่บริสุทธิ์

คอลเลกชั่นเหล่านี้มีความอ่อนโยน เป็นความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นเมื่อแนวคิดถูกถ่ายทอดออกมาเป็นเวลานานหลายเดือนราวกับผิวหนังชั้นที่สอง คอลเลกชั่นสำหรับผู้สำเร็จการศึกษามักถูกมองข้ามในระบบนิเวศแฟชั่นที่กว้างขึ้น โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งแพลตฟอร์มสำหรับนักออกแบบรุ่นใหม่ยังมีน้อยและถูกจำกัดอย่างเข้มงวด แต่ในช่วงเวลาเหล่านี้ เมื่อรันเวย์ยังไม่เกี่ยวกับตลาดหรือชื่อเสียง แต่เป็นการแสดงออก เราเห็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่สำคัญกว่านั้น เสื้อผ้าเหล่านี้มีความเป็นส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่ในเรื่องราวที่พวกเขาบอกเล่า แต่ยังรวมถึงวิธีที่พวกเขาตั้งคำถามว่าแฟชั่นไทยสามารถเป็นอย่างไร จะดูเป็นอย่างไร หรือจะให้บริการใครได้บ้าง

สิ่งที่ปรากฏออกมาคือภาษาใหม่ที่ไม่ได้พูดออกมาเป็นคำพูดแต่เป็นเนื้อผ้าและโครงสร้าง นักเรียนไม่ได้ถือว่าภูมิปัญญาไทยเป็นสิ่งตกทอด แต่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและสามารถเขียนโปรแกรมใหม่ได้ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เสื้อผ้าที่พยายามเลียนแบบอดีต แต่ใช้เป็นเครื่องมือออกแบบเพื่อคิดไปข้างหน้า

และนี่คือสิ่งที่ทำให้คนรุ่นใหม่ๆ เป็นกลุ่มคนที่น่าจับตามอง พวกเขากำลังกำหนดจุดมุ่งหมายของการเรียนรู้ฝีมือและถ่ายทอดออกมาเป็นภาพอนาคต เราสามารถสัมผัสได้จากจังหวะของการแสดง ความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนแต่ชัดเจนที่ว่าแนวคิดเล็กๆ น้อยๆ เมื่อยึดมั่นด้วยความเชื่อมั่นเพียงพอ สามารถเปลี่ยนกรอบความคิดทั้งหมดได้ ในยุคที่วงการแฟชั่นทั่วโลกถูกเรียกร้องให้ทำอะไรมากขึ้น ยั่งยืนมากขึ้น ครอบคลุมมากขึ้น โปร่งใสมากขึ้น กลุ่มคนเหล่านี้กำลังตอบสนองด้วยความอยากรู้อยากเห็นและชัดเจน

แพลตฟอร์มที่ไร้ขีดจำกัด

เป็นเรื่องยากมากที่นักออกแบบรุ่นใหม่จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จะได้รับโอกาสแสดงผลงานบนเวทีใหญ่โตเช่นนี้โดยไม่ประนีประนอม บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงเวลานี้จึงมีความสำคัญมาก สำหรับนักศึกษาหลายคน นี่เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่พวกเขาจะนำเสนอผลงานคอลเลกชันนี้ในแบบฉบับของตนเอง นับเป็นจุดสุดยอดของทุกสิ่งที่พวกเขาได้เรียนรู้

และตอนนี้ ด้วยผลงานในมือและแนวคิดใหม่ๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาก้าวออกจากรันเวย์และเข้าสู่โลกที่กว้างขึ้น โลกที่พวกเขาอาจไม่ได้รับฟังพวกเขาในทันที แต่เป็นโลกที่พวกเขากำลังเริ่มปรับเปลี่ยนแล้ว

หากการแสดงครั้งนี้พิสูจน์อะไรบางอย่างได้ ก็คืออนาคตของแฟชั่นระดับภูมิภาคได้เกิดขึ้นแล้ว และไม่ได้เกิดขึ้นในนิวยอร์กหรือปารีส แต่เกิดขึ้นที่นี่ ที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ทีละมุมมอง

นักออกแบบเด่น SARA JUNN. (@ broccdisciples ), Oscars Art Studio ( Chonlachat Thongpradab ), Labyrina (@ celinajsh ), Obsession Department และ Benjamin Archives

รูปภาพจาก Instagram/@Luliperb0i และ @fash24swu